Naar buiten.

Vanmorgen mochten we voor het eerst naar buiten! Het was heerlijk weer en de kinderwagen werd gereed gemaakt. Wat is het raar om met zo’n wagen te lopen maar tegelijk trots. Samen met de kraamhulp hebben we wat boodschapjes gedaan en nog wat speentjes gekocht omdat we nog steeds aan het testen zijn wat goed voor Jamie is.

Lindsay op Schoolkamp.

Jamie heeft de nacht beter geslapen dan normaal en niet gespuugd! Geweldig. Vanmorgen moesten we hem wel vroeg wakker maken, omdat Lindsay naar schoolkamp ging en 6:30 uur op school moest zijn. Tony en Jamie bleven in de auto wachten. Om 7:00 uur vertrok ze richting Vlieland. Wat zal ze haar broertje missen.

Thuisgekomen hebben we Jamie lekker in badje gedaan en eind van de ochtend met hem naar het ziekenhuis geweest. Ik wist niet wat ik er van moest verwachten maar ik verwachtte een bloedbad. Wat viel de ingreep mee! Beetje verdoven op het juiste moment een knipje en klaar! Hij heeft nu een tong die hij kan uitsteken! Wat een mooi gezicht om zo’n kleintje bezig te zien en ziet denken:” wat kan ik nu allemaal!” Toen we thuiskwamen gelijk geprobeerd met drinken maar nog steeds pakt hij de fles niet goed en maakt hij teveel lawaai waardoor er lucht binnenkomt. De verloskundige kwam nog even bij Jamie checken en Tony is op pad geweest voor een ander soort fles met speen maar na dit geprobeerd te hebben waren we ook niet tevreden. Morgen nieuwe poging!

Tongriempje.

Vandaag komt de Verloskundige naar je mondje kijken, omdat je tongriempje vast zit. Hierdoor drink je met veel geluid waardoor TE veel lucht naar binnenkomt. En door dit lucht spuug je weer veel en houdt je te weinig voeding binnen. Continue ben je aan het zoeken naar eten en huil je. Vooral in de nachten ben je gewoon niet voldaan.

De verloskundige heeft een afspraak gemaakt bij de KNO-arts in het ziekenhuis. Morgen om 10:50 uur hebben we een afspraak en wordt je tongriempje doorgeknipt. We moeten je nu voeden met een slangetje en spuitje. Zielig gezicht maar waarschijnlijk zal dit wel werken tegen teveel lucht!! Op hoop van zegen.

Vanavond is je navelstreng eraf gevallen!!

Slapen.

De hele dag kan je slapen maar de nachten zijn niet echt geweldig! Pff. Je wordt om 22:00 uur wakker en dit gaat door tot 04:00 uur. En als papa en mama moe zijn dan is dit erg vermoeiend! Je hebt honger en je hebt last van krampjes. In onze armen ligt je dan heerlijk te slapen maar zodra je in je bedje gelegd wordt ga je huilen. Dus we hebben best wel een slaapgebrek.

Je mag nu wel wat meer voeding om de nachten door te komen en we gaan je nu ’s avonds in bad doen i.p.v de ochtend. Hopelijk heeft dit effect!

Okay een cliché: Alle clichés zijn waar!

Donderdag morgen om 10:30 was het dan eindelijk papa zijn moment! Na uren machteloos toekijken hoe je vrouw door helse weepijnen gaat, en je niets voor haar kan doen, behalve een beetje machteloos mee puffen en haar handje vasthouden kwam dan eindelijk het verlossende bericht: je mag gaan persen.

Een stroom van adrenaline  komt los en ik kan mij maar op 1 ding focussen en dat is dat kruintje met wat haar wat langzaam te voorschijnt komt.

Wow wat is dit gaaf! En dan vraagt de verloskundige of ik het kindje wil opvangen. Mag dat? JA! Natuurlijk wil ik dat! Dus in positie en stelling ingenomen naast de verloskundige hoor ik haar roepen tegen Daantje: wachten…wachten…wachten.. op op 2/3 mag Daantje doorpersen…

Ken je die viral reclame van Microsoft van de XBOX? Dat dat kind eruit knalt? Nou zo kwam Jamie dus in mijn armen. ipv hoofdje eruit, en even langzaam draaien, knalde hij gewoon met een vaart eruit, en konden de verloskundige en ik met schrik hem nog net opvangen.. BIZAR!

En dan heb je je zoon in je armen, glibberig, warm…en dan hoor je hem opeens huilen…en dan is er even niets meer… behalve dat moment.

Zo fucking mooi!

En dan besef je dat je tot die groep mensen behoort, die je zo vaak hoorde praten in clichés, waarvan ik nu weet dat het allemaal waar is.